บทความ
โพสต์ทั้งหมด
การหยุดพักทำให้เรากลับมาตระหนักถึงความจำกัดของเรา ย้ำเตือนว่า “เราไม่ใช่เครื่องจักร” เราไม่สามารถทำงานเจ็ดวันต่อสัปดาห์ได้ เราเป็นมนุษย์ที่มีขีดจำกัด เราจำเป็นต้องพักเหมือนกับพระเจ้าผู้ที่สร้างเราตามอย่างของพระองค์
“เพราะเหตุนี้ในฐานะพระฉายของพระเจ้า เพราะพระเจ้าทรงทำงาน เราจึงทำงาน และเมื่อพระเจ้าทรงหยุดพัก เราจึงหยุดพัก เช่นเดียวกับการทำงานเมื่อทำอย่างถูกต้องก็ถือว่าเป็นการนมัสการพระเจ้า"
‘ข้าเกือบจำอะไรไม่ได้แล้วตอนนี้ แต่มีสองอย่างที่ข้าจำได้เสมอ คือ ข้าเป็นคนบาปหนา และ พระคริสต์ทรงเป็นพระผู้ช่วยที่ยิ่งใหญ่’
อับราฮัมเชื่อและไว้วางใจในพระเจ้า เพราะความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ลึกซึ้งกับพระเจ้า ซึ่งพัฒนามาจากการรู้จักพระเจ้าผ่านประสบการณ์ต่างๆ และการตอบสนองต่อคำสัญญาของพระเจ้าอย่างซื่อสัตย์
ในชีวิตเราทุกคนย่อมเผชิญสิ่งที่ทำให้หวั่นไหว ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บป่วย ปัญหาการเงิน ความล้มเหลว หรือช่วงเวลาที่ยังมองไม่เห็นทางออก เเละเราวัดคุณค่าของตัวเองจากความสำเร็จ อยากเป็นที่ยอมรับ และกลัวความล้มเหลวจนสูญเสียสันติสุข...แต่พระเจ้าทรงสอนฉันผ่านความผิดหวัง คือ คุณค่าและตัวตนของฉันอยู่ในพระองค์
การฝากความหวังไว้กับพระเจ้าไม่ใช่การยอมแพ้ แต่คือการเดินต่อด้วยความเชื่อ ไม่ว่าสถานการณ์ใด จงอย่าหยุดแสวงหาพระองค์ เพราะการแสวงหาพระเจ้าไม่เคยสูญเปล่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่ใกล้ผู้ที่หัวใจแตกสลาย และทรงช่วยผู้ที่ท้อแท้สิ้นหวัง” (สดุดี 34:18)
แต่ความจริงในพระคัมภีร์ได้บอกกับฉันว่า “ข่าวประเสริฐคือฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า” หมายความว่า คือฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าเท่านั้นในการที่จะนำคนให้มาเชื่อ ไม่ใช่การประกาศของฉันหรือความรู้ของฉัน ความจริงข้อนี้ช่วยให้ฉันมีมุมมองที่ถูกต้องในการประกาศ และลดความกลัวความไม่มั่นใจในเรื่องต่างๆ แล้วมอบวางทุกอย่างไว้กับพระเจ้าเมื่อตอนที่
ในพระธรรมโยชูวา บทที่ 4 ข้อ 1-7 ได้กล่าวถึงการทำ สัญลักษ์เพื่อเป็นเครื่องหมายย้ำเตือนถึงพันธสัญญาของพระเจ้า ที่เมื่อพวกเขามองเห็นสัญลักษณ์นี้ พวกเขาจะไม่ลืมและจำได้ถึงสิ่งที่พระเจ้าทำกับพวกเขา การลืม...ถึงแม้ว่ามันจะดูเหมือนว่ามันไม่สำคัญเท่าไหร่นัก แต่ในความเป็นจริงแล้วสำคัญไม่น้อยเลยทีเดียว การที่เราหลงลืมพระเจ้าอ
“พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า ผู้ทรงเห็นข้าพเจ้า” (ปฐมกาล 16:13) เพราะพระองค์ทอดพระเนตรเห็นความทุกข์ของนาง และทรงเสด็จมาพบเพื่อปลอบโยนและหนุนใจนางในยามที่นางรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่ทรงมองเห็น และไม่ใช่การ มองเห็น ที่หมายถึง การเห็นว่าเรากําลังทุกข์ใจเพียงเท่านั้น แต่เป็นการ “เห็น” ข้างในหัวใจของเรา
การจากลาอาจเป็นเรื่องที่น่ากลัวและเจ็บปวด แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต และเมื่อเรายอมให้พระเจ้านำทาง เราจะพบว่าการจากลานั้นไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นใหม่ของแผนการของพระเจ้าในชีวิตเรา
พระเจ้าไม่เคยทิ้งเราให้เดินทางคนเดียว พระองค์ทรงสัญญาว่า
“เราจะไม่ละท่านหรือทอดทิ้งท่านเลย” (ฮีบรู 13:5)
รู้จักพระเจ้า
‘ข้าเกือบจำอะไรไม่ได้แล้วตอนนี้ แต่มีสองอย่างที่ข้าจำได้เสมอ คือ ข้าเป็นคนบาปหนา และ พระคริสต์ทรงเป็นพระผู้ช่วยที่ยิ่งใหญ่’
“พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า ผู้ทรงเห็นข้าพเจ้า” (ปฐมกาล 16:13) เพราะพระองค์ทอดพระเนตรเห็นความทุกข์ของนาง และทรงเสด็จมาพบเพื่อปลอบโยนและหนุนใจนางในยามที่นางรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่ทรงมองเห็น และไม่ใช่การ มองเห็น ที่หมายถึง การเห็นว่าเรากําลังทุกข์ใจเพียงเท่านั้น แต่เป็นการ “เห็น” ข้างในหัวใจของเรา
เพราะเมื่อเราเข้าใจว่าทุกสิ่งในธรรมชาติเป็นการสร้างสรรค์จากพระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์และเปี่ยมด้วยพระคุณ สิ่งเหล่านี้ไม่เพียงแค่เติมเต็มความรู้สึกของเราในทางกายภาพ แต่ยังเติมเต็มความรู้สึกทางจิตใจและจิตวิญญาณได้อย่างลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น
พระเยซูเป็นความเมตตาของพระเจ้าในร่างมนุษย์ พระองค์ยอมสละชีวิตด้วยความเต็มใจเพื่อช่วยไถ่ชีวิตเเละให้ชีวิตใหม่กับเรา เเละทรงรับความผิดเเทนเราเพื่อเราจะกลายเป็นผู้ไร้ความผิดต่อพระเจ้า… นี่เป็นการเเสดงออกถึงความรักเเละความเมตตาอันใหญ่หลวงอย่างเป็นรูปธรรมของพระเจ้าเพื่อคนที่มีความผิดอย่างเรา
พระคัมภีร์
การอ่านหนังสือพัฒนาตนเองอาจจะช่วยให้เราอยากเปลี่ยนแปลงและเป็นคนที่ดีขึ้นได้ แต่ฉันพบว่ามีเพียงพระคำของพระเจ้าจากพระคัมภีร์เท่านั้นที่สามารถเปลี่ยนแปลงหัวใจของฉันได้ มีเพียงพระคำของพระเจ้าในพระคัมภีร์ที่ทำให้ฉันอยากต่อสู้และเอาความชนะความบาปในชีวิตของฉัน
การเป็นสาวก
อับราฮัมเชื่อและไว้วางใจในพระเจ้า เพราะความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ลึกซึ้งกับพระเจ้า ซึ่งพัฒนามาจากการรู้จักพระเจ้าผ่านประสบการณ์ต่างๆ และการตอบสนองต่อคำสัญญาของพระเจ้าอย่างซื่อสัตย์
Hear a few things this new believer has to say on the journey of God's grace
เมื่อฉันนึกถึงการถูกทดลองของพระเยซูในถิ่นทุรกันดานแล้ว เห็นว่าพระองค์ทรงตอบกลับมารด้วยข้อพระคัมภีร์ และแน่นอนว่าพระคำของพระเจ้าคือความจริง เมื่อฉันรับความจริงจากพระคำของพระเจ้าฉันจึงได้เห็นว่าสิ่งที่มารทำในโลกนี้เป็นการหลอกลวง...
สำหรับผู้เชื่อแล้ว การที่เราตั้งปณิธานว่าอยากจะเติบโตกับพระเจ้ามากขึ้นทุกวัน ทุกเดือนหรือทุกปี นั่นถือเป็นเรื่องที่สำคัญที่ต้องใส่ใจ และต้องเริ่มทำทุก ๆ วัน...อาจจะมีวันที่คุณล้มเหลวบ้าง พระคุณของพระเจ้าไม่เคยหดสั้นจากเราเลย...เรายังมีโอกาสเริ่มต้นใหม่เสมอ...
การดำเนินชีวิตคริสเตียน
การหยุดพักทำให้เรากลับมาตระหนักถึงความจำกัดของเรา ย้ำเตือนว่า “เราไม่ใช่เครื่องจักร” เราไม่สามารถทำงานเจ็ดวันต่อสัปดาห์ได้ เราเป็นมนุษย์ที่มีขีดจำกัด เราจำเป็นต้องพักเหมือนกับพระเจ้าผู้ที่สร้างเราตามอย่างของพระองค์
“เพราะเหตุนี้ในฐานะพระฉายของพระเจ้า เพราะพระเจ้าทรงทำงาน เราจึงทำงาน และเมื่อพระเจ้าทรงหยุดพัก เราจึงหยุดพัก เช่นเดียวกับการทำงานเมื่อทำอย่างถูกต้องก็ถือว่าเป็นการนมัสการพระเจ้า"
อับราฮัมเชื่อและไว้วางใจในพระเจ้า เพราะความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ลึกซึ้งกับพระเจ้า ซึ่งพัฒนามาจากการรู้จักพระเจ้าผ่านประสบการณ์ต่างๆ และการตอบสนองต่อคำสัญญาของพระเจ้าอย่างซื่อสัตย์
ในชีวิตเราทุกคนย่อมเผชิญสิ่งที่ทำให้หวั่นไหว ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บป่วย ปัญหาการเงิน ความล้มเหลว หรือช่วงเวลาที่ยังมองไม่เห็นทางออก เเละเราวัดคุณค่าของตัวเองจากความสำเร็จ อยากเป็นที่ยอมรับ และกลัวความล้มเหลวจนสูญเสียสันติสุข...แต่พระเจ้าทรงสอนฉันผ่านความผิดหวัง คือ คุณค่าและตัวตนของฉันอยู่ในพระองค์
การฝากความหวังไว้กับพระเจ้าไม่ใช่การยอมแพ้ แต่คือการเดินต่อด้วยความเชื่อ ไม่ว่าสถานการณ์ใด จงอย่าหยุดแสวงหาพระองค์ เพราะการแสวงหาพระเจ้าไม่เคยสูญเปล่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่ใกล้ผู้ที่หัวใจแตกสลาย และทรงช่วยผู้ที่ท้อแท้สิ้นหวัง” (สดุดี 34:18)
ในพระธรรมโยชูวา บทที่ 4 ข้อ 1-7 ได้กล่าวถึงการทำ สัญลักษ์เพื่อเป็นเครื่องหมายย้ำเตือนถึงพันธสัญญาของพระเจ้า ที่เมื่อพวกเขามองเห็นสัญลักษณ์นี้ พวกเขาจะไม่ลืมและจำได้ถึงสิ่งที่พระเจ้าทำกับพวกเขา การลืม...ถึงแม้ว่ามันจะดูเหมือนว่ามันไม่สำคัญเท่าไหร่นัก แต่ในความเป็นจริงแล้วสำคัญไม่น้อยเลยทีเดียว การที่เราหลงลืมพระเจ้าอ
การจากลาอาจเป็นเรื่องที่น่ากลัวและเจ็บปวด แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต และเมื่อเรายอมให้พระเจ้านำทาง เราจะพบว่าการจากลานั้นไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นใหม่ของแผนการของพระเจ้าในชีวิตเรา
พระเจ้าไม่เคยทิ้งเราให้เดินทางคนเดียว พระองค์ทรงสัญญาว่า
“เราจะไม่ละท่านหรือทอดทิ้งท่านเลย” (ฮีบรู 13:5)
ในตอนที่ฉันไม่รู้สึกตัว พระเจ้าจะอยู่กับฉันและช่วยเหลือฉัน พระเจ้าได้พลิกสถานการณ์ที่น่ากลัวให้เป็นช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกมีสันติสุขที่สุด มันเป็นความรู้สึกดีที่เกิดขึ้นในจิตใจจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ พระเจ้าได้เปลี่ยนสถานการณ์จากความทุกข์ยากเเละ น่ากลัวให้กลายเป็นช่วงเวลาเเห่งการสรรเสริญและขอบพระคุณ
อย่าได้ปิดประตูของเสียงกระดิ่งใดๆเลย เพราะนี่จะเป็นโอกาสที่คุณจะได้ติดสนิทกับพระองค์มากยิ่งขึ้น เป็นโอกาสของการเกิดผล และเป็นโอกาสของการขอบพระคุณมากมาย เว้นเสียแต่เสียงกระดิ่งของความบาปที่ได้มาล่อลวง คุณอย่าได้เปิดประตูนั้นเลย (เอเฟซัส 4:27)
หลายครั้งที่ชีวิตของเราก็เหมือนกำลังเล่นเกมส์อยู่ มีด่านมากมายที่มาทดสอบให้เราต้องก้าวผ่านไปให้ได้ เพื่อจะถึงเส้นชัยนั้น
การประกาศ
แต่ความจริงในพระคัมภีร์ได้บอกกับฉันว่า “ข่าวประเสริฐคือฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า” หมายความว่า คือฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าเท่านั้นในการที่จะนำคนให้มาเชื่อ ไม่ใช่การประกาศของฉันหรือความรู้ของฉัน ความจริงข้อนี้ช่วยให้ฉันมีมุมมองที่ถูกต้องในการประกาศ และลดความกลัวความไม่มั่นใจในเรื่องต่างๆ แล้วมอบวางทุกอย่างไว้กับพระเจ้าเมื่อตอนที่
“แต่สำหรับพระเจ้า ‘ในพระองค์ ไม่มีความเสี่ยงเลย’ เพราะพระองค์ทรงรู้ผลของทุกอย่างก่อนที่อะไรๆ จะเกิดขึ้น
นี่แหละที่เป็นความหมายของความเป็นพระเจ้าที่สัพพัญญู พระองค์ทรงอยู่เหนือทุกๆ ความเป็นไปของการเสี่ยงทั้งสิ้น... และแน่นอนว่าชีวิตของมนุษย์มีเรื่องราวมากมายที่ท้าทายให้เราต้องเสี่ยง และฉันไม่สามารถบอกได้ว่าการเสี่ยงในเรื่องไหนที่จะทำให้ชีวิตของเราคุ้มค่ามากที่สุด นอกจากการเสี่ยงเพื่อพระเจ้า”
พันธกิจ คือ พระมหาบัญชาสุดท้ายที่พระเยซูคริสต์ทรงมอบไว้กับสาวกของพระองค์ โดยให้พวกเขาออกไปเเละประกาศข่าวประเสริฐแก่ผู้คนทั่วโลก เพื่อที่ข่าวประเสริฐนั้นจะเป็นที่รู้จักและนำผู้คนมากมายกลับคืนดีกับพระเจ้า และเป็นสาวกที่ได้รับความรอด
We begged God to send people to tell them about Jesus. We begged God to save their lives. That year, my third year of college, almost 30 people that I knew at my college came to faith in Jesus! I am convinced that it’s because of our prayers in that room. And the only thing that kept us praying steadfastly was abiding in Christ.
ถามและค้นหา
เป็นเรื่องน่ายินดี ที่ “พระเจ้าทรงเห็นเราอย่างที่เราเป็น ทรงรักเราอย่างที่เราเป็น และทรงยอมรับเราอย่างที่เราเป็น แต่โดยพระคุณของพระองค์ พระองค์ไม่ได้ปล่อยเราให้เป็นอย่างที่เราเป็น!”
