การหยุดพักทำให้เรากลับมาตระหนักถึงความจำกัดของเรา ย้ำเตือนว่า “เราไม่ใช่เครื่องจักร” เราไม่สามารถทำงานเจ็ดวันต่อสัปดาห์ได้ เราเป็นมนุษย์ที่มีขีดจำกัด เราจำเป็นต้องพักเหมือนกับพระเจ้าผู้ที่สร้างเราตามอย่างของพระองค์

“เพราะเหตุนี้ในฐานะพระฉายของพระเจ้า เพราะพระเจ้าทรงทำงาน เราจึงทำงาน และเมื่อพระเจ้าทรงหยุดพัก เราจึงหยุดพัก เช่นเดียวกับการทำงานเมื่อทำอย่างถูกต้องก็ถือว่าเป็นการนมัสการพระเจ้า"

‘ข้าเกือบจำอะไรไม่ได้แล้วตอนนี้ แต่มีสองอย่างที่ข้าจำได้เสมอ คือ ข้าเป็นคนบาปหนา และ พระคริสต์ทรงเป็นพระผู้ช่วยที่ยิ่งใหญ่’

อับราฮัมเชื่อและไว้วางใจในพระเจ้า เพราะความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ลึกซึ้งกับพระเจ้า ซึ่งพัฒนามาจากการรู้จักพระเจ้าผ่านประสบการณ์ต่างๆ และการตอบสนองต่อคำสัญญาของพระเจ้าอย่างซื่อสัตย์

ในชีวิตเราทุกคนย่อมเผชิญสิ่งที่ทำให้หวั่นไหว ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บป่วย ปัญหาการเงิน ความล้มเหลว หรือช่วงเวลาที่ยังมองไม่เห็นทางออก เเละเราวัดคุณค่าของตัวเองจากความสำเร็จ อยากเป็นที่ยอมรับ และกลัวความล้มเหลวจนสูญเสียสันติสุข...แต่พระเจ้าทรงสอนฉันผ่านความผิดหวัง คือ คุณค่าและตัวตนของฉันอยู่ในพระองค์

การฝากความหวังไว้กับพระเจ้าไม่ใช่การยอมแพ้ แต่คือการเดินต่อด้วยความเชื่อ ไม่ว่าสถานการณ์ใด จงอย่าหยุดแสวงหาพระองค์ เพราะการแสวงหาพระเจ้าไม่เคยสูญเปล่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่ใกล้ผู้ที่หัวใจแตกสลาย และทรงช่วยผู้ที่ท้อแท้สิ้นหวัง” (สดุดี 34:18)

แต่ความจริงในพระคัมภีร์ได้บอกกับฉันว่า “ข่าวประเสริฐคือฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า” หมายความว่า คือฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าเท่านั้นในการที่จะนำคนให้มาเชื่อ ไม่ใช่การประกาศของฉันหรือความรู้ของฉัน ความจริงข้อนี้ช่วยให้ฉันมีมุมมองที่ถูกต้องในการประกาศ และลดความกลัวความไม่มั่นใจในเรื่องต่างๆ แล้วมอบวางทุกอย่างไว้กับพระเจ้าเมื่อตอนที่

ในพระธรรมโยชูวา บทที่ 4 ข้อ 1-7 ได้กล่าวถึงการทำ สัญลักษ์เพื่อเป็นเครื่องหมายย้ำเตือนถึงพันธสัญญาของพระเจ้า ที่เมื่อพวกเขามองเห็นสัญลักษณ์นี้ พวกเขาจะไม่ลืมและจำได้ถึงสิ่งที่พระเจ้าทำกับพวกเขา การลืม...ถึงแม้ว่ามันจะดูเหมือนว่ามันไม่สำคัญเท่าไหร่นัก แต่ในความเป็นจริงแล้วสำคัญไม่น้อยเลยทีเดียว การที่เราหลงลืมพระเจ้าอ

“พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า ผู้ทรงเห็นข้าพเจ้า” (ปฐมกาล 16:13) เพราะพระองค์ทอดพระเนตรเห็นความทุกข์ของนาง และทรงเสด็จมาพบเพื่อปลอบโยนและหนุนใจนางในยามที่นางรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่ทรงมองเห็น และไม่ใช่การ มองเห็น ที่หมายถึง การเห็นว่าเรากําลังทุกข์ใจเพียงเท่านั้น แต่เป็นการ “เห็น” ข้างในหัวใจของเรา